Historia

Franciszkański  zakon  żeński,  znany  w  Polsce  pod  nazwą  Sióstr Bernardynek, sięga swymi początkami połowy XV wieku.  Jego powstanie wiąże się z pobytem i działalnością w  Krakowie Św. Jana Kapistrana. Założył on w 1453r. pierwszy klasztor pod wezwaniem Świętego   Bernardyna  ze  Sieny   -    stąd  zakonników  zaczęto  powszechnie  nazywać „Bernardynami”.  Nazwa  ta  przeszła  na  żeńskie wspólnoty, które powstawały w pobliżu klasztoru Bernardynów i pod ich duchową opieką.

Na  przestrzeni  kilku  wieków  istnienia  Zakonu  Bernardynek,  było ponad 30 klasztorów Sióstr –  obecnie  jest ich 9. Większość z nich zanikła wskutek kasaty. Zakon Bernardynek istnieje tylko w Polsce.  Przez cały czas swego istnienia Bernardynki zachowały charakter kontemplacyjny.   Oficjalna  nazwa  naszego  Zakonu  brzmi:  „Mniszki  Trzeciego  Zakonu Regularnego Św. Franciszka z Asyżu”.

Jednym  z  tych  domów  zakonnych,  jest  właśnie Klasztor Sióstr Bernardynek, położony 30 km na południe od Tarnowa,  w  Kończyskach  koło  Zakliczyna  nad Dunajcem. Jest to klasztor   kontemplacyjny  z  papieską  klauzurą.  Osadzony  w  przepięknym  podgórskim krajobrazie stanowi prawdziwą oazę ciszy i modlitwy.

Założycielką  Klasztoru pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zakliczynie jest  M.Jadwiga  Jurkiewicz (1829-1909).  W roku 1882  zachorowała na ciężkie zapalenie oczu,   a jej sekretarka  S. Elżbieta  Schirmeisen  na  gruźlicę  płuc  i  łączące  się  z  tym krwotoki.  Lekarz  zalecił  obydwom  wyjazd  na  wieś.  Korzystając  z zaproszenia swego Wuja,  Ks.  Jakuba  Rozwadowskiego,  który  był  wówczas   proboszczem  i  dziekanem zakliczyńskim, obie Siostry przybyły do Zakliczyna  2 sierpnia 1882r. w święto Matki Bożej Anielskiej.  Życzliwe  przyjęcie  z  jakim  się spotkały w Zakliczynie nasunęło obu Siostrom myśl,  aby tu pozostać na stałe i założyć Klasztor. W związku z tym skierowały prośbę do Stolicy Apostolskiej.  Stolica  Apostolska pod datą 13 lipca 1883r. udzieliła Ordynariuszowi Tarnowskiemu władzy, „ażeby dokonał erekcji kanonicznej nowego klasztoru”.

Tę  datę uważa się za dzień narodzin Klasztoru w  Zakliczynie.  W uroczystość św. Anny -  26 lipca 1883r., Prowincjał Bernardynów -  O. Norbert Golichowski wręczył M. Jadwidze Jurkiewicz dokument Stolicy Apostolskiej, przyznając jej tytuł fundatorki nowego Klasztoru.

Życie w nowym Klasztorze zaczęło się rozwijać.  Budowę  kościoła i klasztoru ukończono przed  zimą  1890 roku,   a 25 listopada 1890 roku  został poświęcony przez miejscowego Proboszcza  Ks. Antoniego Ochmańskiego,  pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Kiedy  6 czerwca 1904r.  Biskup tarnowski Leon Wałęga dokonywał konsekracji Kościoła – Klasztor liczył już 15 sióstr.
W latach 1910 – 11  wybudowano  mur okalający  do dziś zabudowania i ogród klasztorny.
W  1911 roku  Siostry  założyły  szkółkę  elementarną  i  przez pewien czas ją prowadziły.
Uczyły  też  robót  ręcznych.   Siostry    zewnętrzne  pełniły  służbę  samarytańską  wśród okolicznej  ludności,  odwiedzając  chorych  i  udzielając  im  pomocy.  Klasztor  przetrwał  szczęśliwie obie wojny, nie ponosząc większych szkód.

Siostry  z  Zakliczyna  dały  początek dwu wspólnotom zakonnym o charakterze czynnym, które  rozwijają  działalność  w  Północnej  i Południowej Ameryce. W 1894 r. z Zakliczyna wyjechało  do Stanów Zjednoczonych  5 sióstr,  a w  1929 r.  druga grupa Sióstr wyjechała do Brazylii.

Klasztor  podlega  jurysdykcji Ordynariusza Tarnowskiego, a opiekę duchową od początku fundacji sprawują Ojcowie Franciszkanie z Prowincji Matki Bożej Anielskiej.

Od 15 marca 1976 roku w Klasztornym Kościele  jest całodzienna
Adoracja Najświętszego Sakramentu.