Kwi 28

Owocująca latorośl

5 Niedziela Wielkanocna, Rok B

OWOCUJĄCA LATOROŚL

Latorośl, która nie jest złączona z krzewem winnym, nie wyda dobrego owocu. Trudno sobie wyobrazić gałązkę, która nie czerpie z krzewu życiodajnych soków, lecz próbuje żyć samodzielnie. Wyda co najwyżej cierpkie owoce, nienadające się do spożycia.

Jezus porównuje siebie do krzewu winnego, który uprawia Ojciec, a nas – swoich uczniów – do latorośli. Jesteśmy pielęgnowani  i  fachowo  „przycinani”  ze  wszystkiego,  co  od  Boga  oddziela.  Łączność,  komunia z Chrystusem, trwanie w Nim, sprawia, że jesteśmy duchowo płodni i wydajemy owoce na życie wieczne.

A co z tymi, którzy nie znają Boga? Czy będą zbawieni? Każdy człowiek ma wypisane w sercu pragnienie dobra, szczęścia, miłości. Jeżeli nie zna Boga, szuka Go podświadomie, chociaż nadaje Mu różne imiona. Celem takiego człowieka jest zaspokojenie pragnień, z poszanowaniem innych.

Latorośl, która nie trwa w winnym krzewie – uschnie. Jest nią człowiek, który poznał Boga, lecz odrzuca Jego miłość i opiera się na sobie – na własnych siłach, umiejętnościach, zaradności. Jezus mówi otwarcie: „Beze Mnie nic nie możecie uczynić”.

Bożej mocy doświadczył Paweł pod Damaszkiem i resztę swojego życia poświęcił głoszeniu Ewangelii, czyniąc wszystko „w imię Jezusa”, dla Jego chwały. Nie poprzestał na nauczaniu słowem, lecz miłość do Chrystusa potwierdzał pięknym życiem.

Św. Jan poucza: „Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą” (II czytanie).

Miłość umacnia w wierze. Dzięki miłości czerpiemy radość z życia, otrzymujemy wszystko o co prosimy na modlitwie i oddajemy chwałę Bogu. Miłość, to nie tylko słowo. Miłość wyraża się w czynach.

/Opracowanie: s. Ludwika/

Kwi 21

Wszyscy jesteśmy pasterzami

4 Niedziela Wielkanocna, Rok B

WSZYSCY JESTEŚMY PASTERZAMI

Różnica  między  pasterzem  a  najemnikiem  polega  na  tym,  że  pasterz chroni owce narażając własne życie, a najemnik w obliczu zagrożenia porzuca stado i ratuje siebie.

Jezus jest Dobrym Pasterzem, który oddał życie za owce, by otworzyć dla nich podwoje „Niebieskiej Owczarni”. Zachęca, byśmy Go naśladowali i pomagali tym, którzy przez nieuwagę czy lekkomyślność, wchodzą na błędne ścieżki. Jesteśmy zatem powołani do roli pasterskiej. Jeżeli szukam woli Ojca i ją wypełniam, dbam o dobro bliźniego jak o własne, jestem odpowiedzialnym i godnym zaufania pasterzem.

Jezus – najlepszy i cierpliwy nauczyciel, uczy, jak być dobrym pasterzem. Niezwykle istotne, by słuchać Jego głosu.  Jeżeli  nie  słucham,  narażam się na ryzyko wejścia na drogę, którą podąża najemnik – dba wyłącznie o samego siebie.

Apostołowie po zmartwychwstaniu Pana stali się innymi ludźmi. Wolni od lęku nauczali lud, pragnąc, by każdy osiągnął zbawienie. Jak powiedział Piotr do Żydów, tylko w Chrystusie możemy być zbawieni (por. Dz 4, 8-12) . On jest naszym Boskim Bratem – mamy jednego Ojca. Posiadamy więc niezwykłą godność dzieci Bożych – największą, jaką możemy mieć.

Szokującą jest prawda, że w domu Ojca niebieskiego, będziemy jeszcze czymś więcej niż Jego dziećmi. Oczekujmy z wiarą chwili, kiedy ujawni się to, co „dzisiaj” pozostaje tajemnicą, a w przyszłości stanie się pełnią radości bez końca.

/Opracowanie: s. Ludwika/

Kwi 19

Nasz Kościół pięknieje

Z głębi naszych serc dziękujemy Panu Bogu za błogosławieństwo w trakcie prowadzonych prac remontowych.
Wiele  z nich,  z  Bożą pomocą, udało się już wykonać, ale też wiele jeszcze przed nami …

Poniżej kilka zdjęć części OŁTARZA po  renowacji. Oczekujemy na kolejne elementy, ufając, że w niedługim czasie będzie prezentował się w całej okazałości,  na chwałę Pana.

Czytaj więcej

Kwi 17

Remont Kościoła…modlimy się, dziękujemy i prosimy…

„Człowiek jest wielki nie przez to, co ma
nie przez to, kim jest, lecz przez to,
czym dzieli się z innymi”
Św. Jan Paweł II

Czytaj więcej

Kwi 15

Przyznajmy się do słabości

3 Niedziela Wielkanocna, Rok B

PRZYZNAJMY SIĘ DO SŁABOŚCI

Zmartwychwstały ukazuje się uczniom i spożywa z nimi posiłek. Wyjaśnia znaczenie słów, które wypowiadał przed Męką, gdy nauczał: „Wtedy oświecił ich umysł, aby rozumieli Pisma” (Ewangelia).

Pan Bóg działa w świecie na różne sposoby. Jego pedagogia nie zawsze jest zrozumiała. Jest w tym jakiś cel, ukryty sens. Znaczenie niektórych wydarzeń odkrywamy niekiedy po latach, kiedy Bóg uzna, że jesteśmy na to  gotowi.  Każdego  dnia  otrzymujemy  łaski  potrzebne  do  wypełnienia  powołania.  Nie  dokonuje  się  to  z wyprzedzeniem, lecz w konkretnym momencie. Piotr w przemowie do Żydów wykazuje, że to oni zabili Jezusa. Działali w nieświadomości i poprzez to Bóg wypełnił zapowiedzi proroków i dokonał dzieła zbawienia.

Nasze pomyłki i grzechy mogą stać się miejscem spotkania z łaską; bodźcem do poszukiwania Pana.
Do słabości trzeba się jednak przyznać, zaakceptować bezradność – fakt, że potrzebujemy pomocy. Dopiero wtedy Bóg może zacząć działać.

W wewnętrznych zmaganiach nie jesteśmy pozostawieni bez pomocy. „Mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa”, który już dokonał przebłagania za nasze grzechy i wstawia się za nami u Ojca (por. 1 J 2, 1-5) . Jezus przychodzi z darem pokoju. Spotykamy się z Nim bardzo realnie w sakramencie Eucharystii, gdy przenika nasze serce i ciało. Oby zawsze Jego przyjście napełniało nas radością i zdumieniem, byśmy byli wolni od wątpliwości i z każdym dniem wzrastali w wierze.

/Opracowanie: s. Ludwika/

Kwi 08

Wątpliwości i Miłosierdzie

2 Niedziela Wielkanocna, czyli Miłosierdzia Bożego, Rok B

WĄTPLIWOŚCI I MIŁOSIERDZIE

Tomasz nie uwierzył świadectwu uczniów o zmartwychwstaniu Pana, dlatego uzyskał przydomek „niewierny”.  Ostatecznie oddał życie dla Chrystusa ponosząc śmierć męczeńską i odbiera chwałę wśród świętych.

Apostoł nie tyle okazał się niewierny, co raczej wątpiący.  W jego osobie może odnaleźć się każdy z nas.

Trudne chwile są próbą wiary, którą nie zawsze przechodzimy pomyślnie. Popadamy w smutek, zniechęcenie, rezygnację. Jezus pozostawił Tomasza z jego wątpliwościami na osiem dni. Możemy przypuszczać, że stoczył w sercu ciężką walkę.  Jednak  Pan  przyszedł  i  Tomasz – jak pozostali uczniowie – otrzymał Ducha Świętego i doświadczył pokoju serca.

Wiara jest siłą, która ożywia i pomaga zwycięsko przejść przez próby. Ważnym czynnikiem jest wspólnota, która dzieli troski, modli się i zabiega o jedność wszystkich swoich członków (por. Dz 4, 32-35) .

Wiarę umacnia miłość. Jeżeli miłujemy Boga, miłujemy też drugiego człowieka. Wyrazem naszej miłości są zachowywane przez nas przykazania (por. 1 J 5, 1-6).

Jezus daje nam pokój i radość. Posyła jak apostołów z misją głoszenia Dobrej Nowiny; dopuszcza wątpliwości i próby, które trwają tylko „chwilę”, a później – jak Tomasz – doświadczamy obecności Bożej.

Wszystko, co nas spotyka jest przejawem Bożego miłosierdzia, owocem Jego miłości; środkiem, który może umocnić wiarę.

Wierząc, otrzymujemy „życie w imię Jego”. Dlatego razem z psalmistą dziękujmy Panu, bo jest miłosierny!

/Opracowanie: s.Ludwika/

Kwi 02

Zmartwychwstały mieszka w „Galilei”

Zmartwychwstanie Pańskie

ZMARTWYCHWSTAŁY MIESZKA W „GALILEI”

„Wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno”, Maria Magdalena nie znalazła w grobie Pana. Piotr i Jan udali się do grobu z pośpiechem i zastali wszystko tak, jak im opowiedziała niewiasta. Ujrzeli i uwierzyli. Zanim tak się stało, weszli do grobu, do wnętrza i doświadczyli jego pustki zmysłami. Nie było tam Jezusa.

Chrystus   zmartwychwstając   rozproszył   ciemności,   które   są   symbolem  grzechu  i  śmierci.  Na  prawdę o zmartwychwstaniu trzeba się otworzyć, by przemieniająca łaska dotarła do wnętrza, do głębin duszy, dotknęła tego, co słabe i chore i rozproszyła każdy mrok.

Apostołowie  nie  zawsze  rozumieli  słowa  Mistrza.  Dopiero  gdy  oświecił  ich  umysły,  pojęli  wszystko. Piotr  bardzo  mocno  doświadczył własnych ograniczeń, lecz ostatecznie przestał polegać na własnych siłach i  oparł  się  na  Panu.  W  Dziejach  Apostolskich widzimy już innego Piotra – głoszącego z mocą prawdę o Zmartwychwstałym.

Wiara jest łaską, darem,  o który trzeba nam prosić, by stać się człowiekiem duchowo mocnym, który dąży „do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi”; wpatruje się w niebo i przez pryzmat miłości postrzega ziemską rzeczywistość (por. Kol 3, 1-4) .

W sekwencji wielkanocnej śpiewamy: „Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja, a miejscem spotkania będzie Galilea”. To w „Galilei” – mojej codzienności, spotkam Chrystusa, jeśli będę tego pragnąć i za tym tęsknić. Pokochajmy własną, małą „Galileę”.

/Opracowanie: s.Ludwika/

Kwi 01

Chrystus Zmartwychwstał!

Alleluja!

Uwielbiając Boga w tajemnicy Zmartwychwstania Jego Syna, życzymy osobistego spotkania z Chrystusem na drogach życia,  które  daje  pokój,  radość,  odwagę  i  siłę  do  dawania  świadectwa,  że  On  żyje  i  działa w świecie!

Niech Pan obdarzy swoją łaską, byśmy pragnęli głębokiej przemiany serca,
dawali siebie braciom i ponad wszystko cenili dar Jego obecności i serdecznej więzi.

Błogosławionej Paschy!

Siostry Bernardynki wraz z Ojcem Kapelanem

Mar 29

Triduum Paschalne

Triduum Paschalne – upamiętnienie Męki, Śmierci na Krzyżu i Zmartwychwstania Chrystusa.

 

WIELKI CZWARTEK  USTANOWIENIE EUCHARYSTII

Wielki czwartek obchodzony jest na pamiątkę ustanowienia sakramentów Kapłaństwa i Eucharystii.  Po Mszy św. Wieczerzy Pańskiej następuje przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Ciemnicy i Adoracja Pana Jezusa.

WIELKI PIĄTEK – UKRZYŻOWANIE

Trwa adoracja Najświętszego Sakramentu. Najważniejsza tego dnia jest Liturgia Męki Pańskiej. Składa się ona z trzech części: Liturgii Słowa, adoracji Krzyża i obrzędów Komunii.

Kapłan odsłania krzyż, śpiewając: „Oto drzewo krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Wierni podchodzą i całują krzyż, odprawiane jest nabożeństwo Drogi Krzyżowej. To jedyny dzień w roku, w którym nie sprawuje się Eucharystii.  Wiernych obowiązuje post ścisły – ilościowy i jakościowy.

Wielkopiątkową liturgię kończy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Bożego Grobu.



WIELKA SOBOTA –
PAN JEZUS W GROBIE

Tego dnia święcone są tradycyjne święconki.

 

Całą sobotę trwa adoracja Najświętszego Sakramentu. Głównym punktem Wielkiej Soboty jest wieczorna, bardzo uroczysta Wigilia Paschalna. To najważniejsza liturgia w Roku Liturgicznym. Liturgia Wielkiej Soboty oprócz Liturgii Słowa i Liturgii Eucharystycznej składa się z Liturgii Światła i Liturgii Chrzcielnej.

Wszystkie obrzędy Wigilii Paschalnej odbywają się w nocy. Rozbrzmiewa już radosne Alleluja, które zwiastuje Zmartwychwstanie Chrystusa.

WIELKA NIEDZIELA – ALLELUJA!  JEZUS  ŻYJE

Obchody Niedzieli Zmartwychwstania rozpoczyna procesja rezurekcyjna. Po jej zakończeniu w kościele śpiewany jest hymn Te Deum (Ciebie Boga wysławiamy).

Liturgia tego dnia jest bardzo uroczysta. Chrześcijanie całemu światu ogłaszają radosną wieść – śmierć została pokonana – Alleluja! Jezus żyje!

Chrystus, zwyciężając śmierć, daje wierzącym obietnicę Zmartwychwstania.  

 

Mar 28

Niedziela Palmowa – Konkurs Palm Wielkanocnych

,,Chrystus Wodzem, Chrystus Królem,
Chrystus, Chrystus,
Władcą nam!”

 

Niedziela Palmowa jest świętem obchodzonym tydzień przed Wielkanocą, na cześć wyjazdu Jezusa do Jerozolimy. Wprowadza nas w Wielki Tydzień, w czas wydarzeń z ostatnich dni ziemskiego życia Jezusa, przeżywania Jego Męki i Śmierci, by ostatecznie ukazać triumf Chrystusa.

W tym dniu, przynosimy do kościoła palmy wielkanocne, które zostają poświęcone, by następnie zabrane do domów, były symbolem naszej wiary i błogosławieństwa.

W naszym klasztornym Kościele, tradycyjnie po porannej Mszy Świętej i Procesji odbył się konkurs na najładniejszą palmę wielkanocną. Wszyscy uczestnicy zostali nagrodzeni.

Dziękujemy bardzo za uczestnictwo
w procesji Niedzieli Palmowej, wspólną modlitwę

oraz za udział w konkursie.