Paź 30

Pamięć o zmarłych

„Modlitwa za zmarłych jest
ważną powinnością,
bowiem nawet jeśli odeszli w łasce
i w przyjaźni z Bogiem,
być może potrzebują jeszcze ostatniego oczyszczenia,
by dostąpić radości Nieba”.

/Bł. Jan Paweł II/

 

 

Miesiąc   listopad   poświęcony   jest   pamięci   o   zmarłych.   Listopadowe  dni  sprzyjają refleksji  nad  życiem,  jego  sensem  i  przemijaniem.   Wiara   budzi  w  nas  nadzieję  na zmartwychwstanie  i  życie  wieczne.  W tym czasie częściej odwiedzamy groby naszych bliskich,  zapalamy  znicze,  modlimy  się  za  nich.

Modlitwa  za  zmarłych  ma  ogromne  znaczenie,  zarówno  dla  dusz  czyśćcowych,  jak i  dla  nas,  modlących  się.  Jest  to  wzajemna  pomoc.

Dusze  czyśćcowe  same  nie  mogą sobie pomóc, potrzebują i oczekują naszej pomocy. Najskuteczniejszym  sposobem  może  być: ofiara  Mszy  Świętej,  przyjęcie Komunii Św. w   intencji   dusz   czyśćcowych,   odprawienie  Drogi  Krzyżowej,  odmówienie  modlitwy różańcowej, odpusty,  jałmużna i dobre uczynki.  Każde  cierpienie fizyczne, czy duchowe ofiarowane   za   dusze  czyśćcowe  przynosi im  ulgę,  palenie  świec,  jako  akt  pamięci i  miłości  również  pomaga  duszom  czyśćcowym.

Z  kolei  dusze  czyśćcowe  mogą  zapewnić  opiekę nam. Zmarły, który dzięki nam został uwolniony  z  czyśćca, wstawia się za nami do Pana Jezusa w Niebie. Dzięki modlitwie za zmarłych  zapewniamy  sobie  orędowników  na  wieczność.

Siostry  Bernardynki  w każdą niedzielę, odczytując imiona zmarłych, modlą się o wieczny odpoczynek  dla  powierzonych  dusz.  W listopadzie,  w  każdy  piątek   odprawiana   jest Droga  Krzyżowa  za zmarłych. W klasztornym kościele Sióstr można składać wypominki listopadowe  i  roczne.

Wypominki listopadowe
Wypominki roczne

Dobry Jezu a nasz Panie, daj Im wieczne spoczywanie

Paź 23

Podziękowanie

Wszystkim,  którzy  w  tej  bolesnej dla nas chwili dzielili z nami smutek i żal, okazali wiele serca,   współczucia  i  życzliwości,   wzięli   liczny   udział  w  uroczystości   pogrzebowej Ś.P.  M.Kingi  Józefowicz

Ks. Infułatowi Władysławowi Kostrzewie – Delegatowi J.E.  Biskupa Tarnowskiego,  Ks. Jerzemu  Jurkiewiczowi – Wikariuszowi Biskupiemu  ds. zakonnych,  O. Tytusowi  Fułatowi – Asystentowi  Sióstr Bernardynek w Polsce, O. Stanisławowi Mazgajowi –Delegatowi  O.  Prowincjała  OFM,  O.  Tomaszowi  Kobierskiemu – Proboszczowi Parafii Ojców Franciszkanów w Zakliczynie, Ks. Pawłowi Mikulskiemu – Proboszczowi Parafii Św.Idziego w Zakliczynie, Kapłanom uczestniczącym w koncelebrze, zaprzyjaźnionym z  Klasztorem i Ś.p. M.Kingą: O. Wacławowi Michalczykowi z  Krakowa,  O.  Arielowi Krzywda  z Krakowa,  Ks.  Konradowi  Mrukowi z  Jaworzna,  O. Bonawenturze Noskowi – Kapelanowi  Sióstr Bernardynek, Ks. Kan. Andrzejowi  Wołczyńskiemu – rezydentowi przy Klasztorze  Sióstr,  Matce  Łucji  Siejka – Prezesce Federacji  Sióstr  Bernardynek i  Siostrom  towarzyszącym  z  Klasztoru  w  Łowiczu, Siostrom Służebniczkom z Dębicy i Tuchowa, Siostrom Józefitkom z Zakliczyna, Braciom Nowicjuszom z Klasztoru Ojców Franciszkanów  oraz   Rodzinie,  Przyjaciołom,  Lekarzom  i  Pielęgniarkom, Sąsiadom

za   obecność,  modlitwę,  słowa  pociechy,  intencje  mszalne,  złożone  wieńce  i  kwiaty, za  okazaną  pomoc  i  wsparcie

szczere Bóg zapłać!  składają
Siostry Bernardynki

Paź 20

Wspomnienie o Ś.P. M.Kindze Józefowicz

Są ludzie, których Bóg zesłał z Nieba, bo wiedział, że będziemy ich potrzebować.
Są ludzie, którzy nigdy nie chodzą na skróty, bo wiedzą,
że trzeba od siebie wymagać.
Są ludzie, którzy zachwycili się Chrystusem  tak bardzo,
że bez wahania oddali dla Niego wszystko.

Takim właśnie człowiekiem była
zmarła 18 października 2013 roku,
w 90-tym roku życia,
Ś.P.  M.Kinga Regina Józefowicz,
wieloletnia Przełożona Sióstr Bernardynek
w Kończyskach.

 

Ś.P. M. Kinga  Józefowicz  urodziła  się  4 października 1924 roku  na  Janowszczyźnie, diecezja wileńska. Do  nowicjatu  Sióstr  Bernardynek w Łodzi wstąpiła 15 sierpnia 1949 r. Po   jego   zakończeniu,   w  1951  roku  roku   złożyła   swoje   pierwsze   śluby  zakonne. W  Zakliczyńskiej  Wspólnocie,  łącznie  przez  29 lat pełniła funkcję przełożonej. Dwa lata temu  M. Kinga  świętowała  Jubileusz  60-ciu  lat  życia  zakonnego,  w  służbie  Jezusowi i  naszej  Wspólnocie  Zakonnej  Sióstr  Bernardynek.

Ś.P. M.Kinga   całe   swoje   życie   bez  reszty  poświęciła  modlitwie,  trosce  o  drugiego człowieka  i  Wspólnotę.  Swoje  powołanie każdego dnia realizowała z wielkim oddaniem i  sercem,  po cichu, w ukryciu klauzury, w duchu Miłosierdzia. Tylko sam Miłosierny Jezus wie,  ile  osobistej  modlitwy  zostało  przekazane  do  Jego  Otwartego  Serca  w  różnych intencjach,  ilu  ludzi  dzięki  tej cichej modlitwie otrzymało od Boga dar uzdrowienia, wiary, umocnienia.

W  swoim  zakonnym  życiu  Ś.P. M.Kinga  zawsze  obdarzała  miłością  całą Wspólnotę. Miała  wielu  przyjaciół,  cieszyła się ogromnym szacunkiem wśród wszystkich Sióstr oraz miejscowej  społeczności.   Zawsze  uśmiechnięta,  pogodna  z  niezwykłą   cierpliwością i wrażliwością.  Była osobą,  która  wyczuwała  każdą  ludzką  duszę,  niezależnie od tego czy  ktoś  miał  30,  60, czy 80 lat.  Swoją mądrością,  cennymi   radami   potrafiła   trafiać do  różnych  pokoleń.  Spędzone  wspólnie  lata  życia  zakonnego  będziemy wielokrotnie wspominać i odtwarzać w naszych sercach.

Tak właśnie wyglądało ciche, ofiarne, ale wspaniałe życie Ś.P. M.Kingi,  ukazujące  piękno i  zachwyt  Panem  Bogiem,  który  hojnie udzielał  Jej swoich łask i darów, między innymi wielkiego  talentu  malarskiego.

Dzisiaj cała Wspólnota pragnie okazać Zmarłej swoją wdzięczność za ten najcenniejszy dar, jaki człowiek może ofiarować człowiekowi – swoje serce i wielką mądrość.

Uroczystość   ostatniego   pożegnania,  przypomina  nam  o  szybkim  przemijaniu  czasu a  zarazem  o  jego  wielkim  znaczeniu  w naszym  życiu.

Bogu   niech   będą   dzięki   za   to,   że   stawia   na   naszej  drodze  ludzi,   którzy  nigdy swoim  życiem  nie  zaprzeczają  temu,  co  głoszą słowami, których postawa przekonuje nas,  że  tylko  w  prawdzie  można  i  warto  żyć. Każdy czas potrzebuje takich świadków miłości  i miłosierdzia  Boga,  aby  człowiek  mógł  się  tym darem zachwycić i uczynić go celem swego życia.

Życie  Ś.P. M.Kingi stawiamy sobie za wzór, jak wielkim darem i tajemnicą jest  powołanie.
Po   trudzie   pracy  i  radości  poświęcenia  swego  życia  Jezusowi,  Ś.P. M.Kinga  może spokojnie  zaufać  temu,  co  jest  po  drugiej stronie  Nieba…

 Wieczne odpoczywanie racz Jej dać Panie … 

List kondolencyjny Ks. Biskupa Ordynariusza

Paź 18

Pożegnanie…

Paź 06

Październik miesiącem Różańca Świętego

Jak paciorki różańca przesuwają się chwile …
nasze smutki, radości i troski …
a Ty Bogu je zanieś, połączone w różaniec
Święta Panno Maryjo pełna łaski…

Modlitwa  różańcowa   jest  wielkim skarbem Kościoła. Jednoczy ludzi, którzy odmawiając różaniec,   rozważają   tajemnice   życia   Jezusa  i  Maryi,  ubogacają   swoją  duchowość i  wypraszają  potrzebne  łaski.  Różaniec  jest  modlitwą,  która  może  zdziałać  cuda!

Modlitwa  różańcowa  była  szczególnie  bliska   Bł.  Janowi  Pawłowi  II,  który  powiedział: „Jeśli  pragniecie  przez  kilka  chwil  być bliscy  sercu  Papieża,  łączmy  się  w  modlitwie różańcowej,  w  której  polecam  was  wszystkich  Maryi  Pannie;   pragnąłbym, byście  wy również  mnie  polecali  Jej  w  ten  sposób.”  Papież  Pius IX zapytany, jaki jest największy skarb  Kościoła,  wyciągnął  z kieszeni  różaniec  i  powiedział: „Oto jest największy skarb Kościoła!”

Od   początku   istnienia   tej  modlitwy   funkcjonowały  trzy  części  różańca.  Papież  Jan Paweł  II  listem  apostolskim   Rosarium   Virginis  Mariae  z  16  października  2002  roku, wprowadził  czwartą  część  różańca  –   Tajemnice  Światła.

Zachęcamy do włączenia się w modlitwę różańcową w naszym klasztornym Kościele
codziennie o godz. 17-tej

Wpatrujmy się w Maryję, aby przez to jeszcze bardziej ukochać Jezusa

Paź 04

Św. Franciszek z Asyżu

„Pragnij  rzeczy  gorzkich  bardziej  niż słodkich i pogardzaj samym sobą” 
to słowa, które Franciszek usłyszał od Boga.

Św. Franciszek  jest  jednym  z  najwybitniejszych świętych Kościoła Katolickiego. Historia Jego  życia  obrazuje  przemianę z żyjącego rozrzutnie syna bogatego kupca, w świętego, który aż do śmierci pomagał biednym i odtrąconym.

Św. Franciszek – Giovanni  Bernardone  żył  pod  koniec XII  wieku  w  Asyżu. Jego ojciec, bogaty  kupiec  marzył,  aby syn dostał się do stanu szlacheckiego. Rodzice nie szczędzili pieniędzy  na  wystawne  uczty,  organizowane przez Niego dla towarzyszy i rówieśników. Giovanni  wydawał  przyjęcia,  żył rozrzutnie. Zmieniła Go wojna. Mając 21 lat uczestniczył w  dwóch  wyprawach  rycerskich.  Podczas jednej  trafił  do  niewoli i ciężko zachorował. Po  wyzdrowieniu,  udał  się  w  pielgrzymkę do Rzymu. Tam zobaczył żebraków. Przejęty ich nędzą postanowił zmienić swoje życie i służyć tym, którzy żyją w biedzie.

Powrócił  do  Asyżu.  Zamienił  swoje  bogate  ubranie  z  żebrakiem  i  sam  zaczął prosić przechodzących   o   jałmużnę.   To   doświadczenie  nie  pozwoliło  mu  już  dłużej  trwać w  dotychczasowym  zgiełku.  Oddał  się  modlitwie  i  pokucie.

Podczas  czytania  Ewangelii  o  rozesłaniu  uczniów,  uderzyły Go słowa: „Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski”  (Mt 10, 10). Po  tych  wydarzeniach Franciszek zapragnął żyć według Ewangelii i głosić nawrócenie i  pokutę.  Z czasem Jego dotychczasowi towarzysze zabaw poszli za Nim.

Franciszek  został  nazwany „Biedaczyną z Asyżu”. Założył zakon franciszkanów, którego głównym zadaniem stała się  pomoc najbiedniejszym. Fundamentem reguły zakonnej było posłuszeństwo, czystość  i  ubóstwo.  Franciszek  i  Jego naśladowcy nie zamykali się za murami  klasztornymi,  ale  podróżowali  od miast do miast głosząc dobrą nowinę, pokutę, pomagając  biednym.

Kolejne  doświadczenia  utwierdziły  Franciszka  w  tym, że wybrał dobrą drogę. Pewnego dnia  w  kościele  Św. Damazego  usłyszał  głos:  „Franciszku,  napraw  mój  Kościół”. Wezwanie  zrozumiał  dosłownie,  zabrał się więc do odbudowy zrujnowanej świątyni oraz zajął   się  odnową  zniszczonych  wiekiem  kościołów.  Potem  zrozumiał,  że  odbudowa Kościoła   to   dzieło   bardziej   wzniosłe  –  odnowa   Kościoła   targanego  wewnętrznymi niepokojami  i  herezjami.

Franciszek  odnalazł  swoją  drogę.  Wielu  ludzi  pragnęło naśladować jego sposób życia. Właśnie  na  wzór  Franciszka, który swoim życiem dawał wielki przykład siły wiary i mocy ewangelizacji  dali  oni  początek  wielkiej  rzeszy  braci i sióstr Franciszkańskiego Zakonu Świeckich – tzw. tercjarstwu.

Franciszek zmarł  3 października 1226 r. zmagając się  z  ciężką i bolesną chorobą oczu. Dwa lata później Papież Grzegorz IX ogłosił Franciszka świętym.

Św. Franciszek jest patronem wielu zakonów, między innymi: albertynów, franciszkanów, kapucynów, franciszkanów konwentualnych, bernardynek, kapucynek, klarysek, koletanek, a  także tercjarzy, aktorów,  ekologów,  niewidomych,  robotników,  tapicerów, ubogich, więźniów  oraz  patronem  pokoju.

W  ikonografii  Św. Franciszek  ukazywany  jest  w  habicie  franciszkańskim,  czasem  ze stygmatami. Bywa przedstawiany w otoczeniu ptaków. Jego atrybutami są baranek, krzyż, księga,  ryba  w  ręku.

Paź 01

Kalendarz – październik 2013 rok

W   Liturgii   październikowych  dni  celebrować będziemy  wymienione  niżej   święta i  uroczystości  oraz  wspomnienia  Świętych,  Błogosławionych  i  Patronów:

  • 1 październik   –   Św. Teresy od Dzieciątka Jezus
  • 2 październik   –   Świętych Aniołów Stróżów
  • 4 październik   –   Uroczystość Św. Franciszka z Asyżu
  • 5 październik   –   Św. Faustyny Kowalskiej
  • 7 październik   –   Najświętszej Maryi Panny Różańcowej
  • 15 październik –   Św. Teresy od Jezusa
  • 18 październik –   Św. Łukasza, Ewangelisty
  • 22 październik –   Bł. Jana Pawła II
  • 27 październik –   Uroczystość poświęcenia własnego Kościoła
  • 28 październik –   Św. Apostołów, Szymona i Judy Tadeusza


Niech Jezus Chrystus, który z miłości do nas oddał swoje życie na drzewie Krzyża
będzie naszym przewodnikiem po współczesnym świecie.
Zbliżajmy się do Niego poprzez regularne uczestniczenie w Eucharystii i modlitwę. Pamiętajmy, jak wiele w naszym życiu może zmienić wiara w Chrystusa.

Wrz 15

Grupa Św. Ojca Pio przy Kościele Sióstr Bernardynek

 

 

 

„Jestem tylko bratem, który się modli”
(Św. O.Pio)

 

 

 

Rok temu,  23 września miała miejsce wyjątkowa uroczystość wprowadzenia do Kościoła Najświętszego  Serca  Pana  Jezusa  przy  Klasztorze  Sióstr  Bernardynek w  Zakliczynie Relikwii  Św. Ojca Pio.

Wydarzenie  to zgromadziło wielu wiernych, którzy wsłuchani w słowa homilii wygłoszonej przez  głównego  celebransa  Ojca Gerarda Kołatka OFM z  Klasztoru  w  Wieliczce, mieli sposobność  poznać  piękną  postać  Świętego Ojca Pio.

… Otaczający  Go  ludzie  widzieli  w  Nim  kogoś  więcej,  niż  tylko pobożnego Kapucyna. Naznaczony  krwawymi  stygmatami  Męki Jezusa Chrystusa cierpiał  w pokorze, czyniąc ze swego życia ofiarę.  Wierni  tłumnie  uczestniczyli w odprawianych przez Niego Mszach Świętych,  tłoczyli  się  przed  konfesjonałem,  w  którym  spowiadał,  błagali  o  modlitewne wsparcie.  Dla  wielu  wyprosił  u Boga  łaskę  nawrócenia,  czy   uzdrowienia.  Do  dziś  za wstawiennictwem  Św. Ojca Pio  Pan  Bóg obdarza nas swymi  łaskami, wysłuchuje próśb, prostuje ścieżki naszych sumień…
Ojciec  Pio  odszedł do Pana we wrześniu 1968r. W 1999 roku Kościół katolicki uznał Ojca Pio błogosławionym, a 16 czerwca 2002 r. wpisał Go w poczet Świętych.

Zachęceni   słowami   Ojca  Gerarda,  każdego  23-go  dnia  miesiąca  w  naszej  świątyni po zakończeniu Mszy Świętej,  wierni  mogą uczcić  relikwie  poprzez  ich dotknięcie oraz uczynienie  znaku  krzyża.

W  bieżącym  roku,  23  września – w  liturgiczne  wspomnienie  Św. O. Pio  z  Pietrelciny pragniemy w szczególny sposób zaprosić na chwilę refleksji i zamyślenia. Chcąc włączyć się  w  wielki  łańcuch  modlitwy,  zachęcamy  do  zawiązania  przy  naszym  Klasztornym Kościele Grupy Modlitewnej  Św. Ojca Pio,  która gromadziłaby się w każdym miesiącu na wspólnej  modlitwie  i  Eucharystii sprawowanej  w  intencji  próśb  i  podziękowań.

To   ważne   wydarzenie   będzie   poprzedzone   duchowym   wprowadzeniem,   poprzez odprawianie  dziewięciodniowej  Nowenny  do Ojca Pio,  która  rozpocznie się w niedzielę 15 września.  Modlitwy  nowennowe  będą  odmawiane codziennie w czasie nabożeństwa o godz. 17-tej,  na  zakończenie  całodziennej  adoracji  Najświętszego  Sakramentu.

Przygotowując się do tej uroczystości, już w bieżącym miesiącu chcemy zapoczątkować spotkania  Grupy  Modlitewnej   Św. O. Pio, której   opiekunem  duchowym  będzie  Ojciec Bonawentura Nosek – Kapelan Sióstr Bernardynek.

W  Kościele  umieszczona  zostanie  skrzynka   intencji,   gdzie   można   będzie  składać prośby  i  podziękowania  oraz  powierzać  swe sprawy  Panu Bogu za wstawiennictwem Świętego.  Intencje te odczytywane  będą  podczas  nabożeństw, 23 dnia m-ca. Karteczki, na których  można  wypisywać  intencje  są  już  wyłożone  na  stoliku  w  kościele.

Serdecznie zapraszamy do nawiedzania naszej Świątyni,
gdzie przez cały dzień trwa Adoracja Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie,
a także do modlitwy do Św. Ojca Pio i zawierzania Mu w ciszy swoich spraw.

Wrz 14

Jezu Ufam Tobie

Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie (Łk. 1,50)

W  sobotę,  14 września 2013r.   rozpocznie  się  ważne  wydarzenie  religijne dla  diecezji tarnowskiej  –  PEREGRYNACJA   OBRAZU  JEZUSA  MIŁOSIERNEGO  ORAZ  RELIKWII ŚW. SIOSTRY   FAUSTYNY   I   BŁOGOSŁAWIONEGO  JANA  PAWŁA  II.

Uroczyste powitanie obrazu będzie miało miejsce o godz. 15-tej, podczas  Mszy Św.  przy papieskim ołtarzu w Starym Sączu.

Obraz  będący  wierną  kopią  wizerunku  Pana  Jezusa  Miłosiernego z kaplicy klasztornej w  Krakowie – Łagiewnikach, pobłogosławiony przez  Ojca Św. Benedykta XVI,  odwiedzi wszystkie  parafie  w  diecezji,  klasztory,  hospicja,  szpitale  i  domy  pomocy społecznej.

Peregrynacja  obrazu  oraz  relikwii  w  diecezji  tarnowskiej potrwa do czerwca 2015 roku. Nawiedzenie  w  parafiach  dekanatu zakliczyńskiego  nastąpi  w  dniach 12-24.VI.2014r. W Klasztorze Sióstr Bernardynek w dniach 18-19.06.2014 (Boże Ciało).

Zapraszamy do wspólnej modlitwy o jak najlepsze przygotowanie i przeżycie peregrynacji, aby moc  Miłosierdzia Bożego stała się źródłem
odnowy duchowej wiernych naszej diecezji.

Wrz 08

„Bóg mój i wszystko moje!” Obłóczyny w Klasztorze Sióstr Bernardynek

Weź moje życie…
weź moje życie w Swe dłonie…  i proszę …
powiedz Ojcu Niebieskiemu,
że jeszcze jedno małe serce pragnie żyć…, jak Jego Syn…

Dzień  8.09.2013 roku  – Uroczystość  Narodzenia  Najświętszej  Maryi Panny – w naszym Klasztorze  Sióstr  Bernardynek  był  dniem wielkiej radości i dziękczynienia Panu Bogu za dar  powołania.  W  tym  dniu  podczas  Mszy  Świętej miały miejsce obłóczyny postulantki Weroniki, która otrzymała strój zakonny i nowe imię S.Klara, rozpoczynając równocześnie nowy  okres  swej  zakonnej formacji,  zwany  nowicjatem.  Jest  to  szczególny  moment w  życiu  każdej  Siostry.

Uroczystej Mszy Św. o godz. 11.00 przewodniczył O. dr Tytus Fułat – Asystent Federacji Sióstr  Bernardynek  w  Polsce  w koncelebrze z ks. dr Adamem Nitą – kanclerzem Kurii, ks. dr Jerzym  Jurkiewiczem – Wikariuszem  Biskupim  ds. zakonnych,  ks. mgr Antonim Bielakiem  –  Ojcem   Duchownym   WSD   w   Tarnowie,   ks.  dr  Leszkiem  Durlakiem – proboszczem  rodzinnej  parafii  postulantki, ks. dr Andrzejem Wołczyńskim – rezydentem w Klasztorze  oraz  O. mgr Bonawenturą  Noskiem – kapelanem  Sióstr  Bernardynek.

Główny  celebrans  w wygłoszonej homilii, mówiąc o różnych rodzajach powołań, wskazał na   dużą   wartość    powołania   do   życia   konsekrowanego.   Podkreślił,   że   jest   ono wyjątkowym  darem  dla   ludzi,  którzy  głębiej   rozumieją   sens   powołania  oraz  uznają znaczenie zawartego w nim świadectwa.  Wierna odpowiedź na taki dar wymaga ciągłego dążenia  do  świętości  oraz  trwania  w serdecznej  przyjaźni  z  Bogiem.

Po  Liturgii  Słowa  i  odśpiewaniu  Hymnu  do  Ducha Świętego odbył się obrzęd obłóczyn zakonnych  –  niezwykle  prosty,  a  zarazem głęboki   i  bogaty  w swej  symbolice.  Matka Przełożona  dokonała  wzruszającej ceremonii obcięcia  włosów  Siostry postulantki. Gest ten  symbolizuje  całkowite  oddanie  się  Panu  Bogu,  a  ścięte  włosy  są tym, co Siostra z  siebie  składa   Bogu  w  darze  –  z miłością, aktem wolnej woli.  Następnie postulantce założony  został   brązowy  habit   przepasany   sznurem,   na   którym   zawieszona   jest koronka franciszkańska. O symbolicznym znaczeniu publicznej  zmiany  stroju  pisze Św. Paweł  w  Liście do Kolosan: „zwlekliście  z siebie  dawnego człowieka z Jego uczynkami, a  przyoblekliście  nowego,  który  wciąż  się  odnawia,  ku  głębszemu  poznaniu Boga”.  Na habit nałożony zostaje szkaplerz. Siostra przyjmując go na ramiona zostaje ukryta pod płaszczem Maryi – Matki wszystkich osób konsekrowanych.

Więcej zdjęć w galerii…

Po okryciu głowy białym welonem i wiankiem, symbolizującym zaproszenie do tego, by za wstawiennictwem Niepokalanej Dziewicy, uczyć  się coraz głębiej kochać Jezusa,  kapłan ogłosił  Siostrze i całej Wspólnocie  nowe imię Siostry. Przyjmując nowe imię Siostra staje się nowym człowiekiem w Chrystusie.

Dzień obłóczyn – to  dzień  pełen radości, pokoju i dziękczynienia, wprowadzający Siostrę w etap  nowicjatu, który jest  czasem  zgłębiania  życia kontemplacyjnego, poszukiwaniem Boga,   trwaniem  przy Jezusie myślą i sercem.  Podczas Nowicjatu Siostra przygotowuje się  do  złożenia  trzech  ślubów  zakonnych  i  życia  Radami   Ewangelicznymi.  Nowicjat odbywa  się  w  ścisłej  klauzurze. Na  tym  etapie  Siostra  Nowicjuszka  kontynuuje swą formację  pod  przewodnictwem  Mistrzyni w  odosobnieniu,  ciszy  i  milczeniu, ucząc się życia  w  łączności  z  Jezusem.

Dzisiejsza uroczystość obłóczyn S. Klary na pewno bardzo mocno zapisze się w pamięci wszystkich  obecnych.  Ceremonii towarzyszyły silne  emocje oraz uczucia, wyciskające łzy wzruszenia u uczestników – najbliższej Rodziny, przyjaciół i wiernych zgromadzonych w Kościele.

Na   zakończenie,    Ojciec    kapelan    w   imieniu   własnym   oraz   Sióstr    Bernardynek podziękował   wszystkim  za  obecność  i wspólną   modlitwę  w   tym  ważnym  dla  całej Wspólnoty  dniu  oraz  złożył życzenia Siostrze Klarze, aby Dobry Bóg za przyczyną Matki Najświętszej umacniał Ją na drodze zakonnego powołania.

 Życzymy naszej Siostrze Nowicjuszce, aby za przykładem swej patronki
Św. Klary uczyła się miłości Boga i ludzi, świętej prostoty, radosnego praktykowania ubóstwa i pokornego posłuszeństwa.
Aby każdego dnia z czystym sercem szukała Pana i Jego świętej woli.
A Bóg – dawca powołania, by zakończył dzieło, które rozpoczął.