Sie 15

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

„…powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych    
   Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy 
i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: 
że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, 
po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem 
została   wzięta do chwały niebieskiej”
 
(Breviarium fidei VI, 105)

Prawdę  o  Wniebowzięciu  Najświętszej Maryi Panny  ogłosił  jako  dogmat  wiary  papież Pius XII
w 1950 roku w  Konstytucji  apostolskiej  „Munificentissimus  Deus„.

 

 

Święto  Wniebowzięcia  Najświętszej  Maryi  Panny  obchodzone  15 sierpnia  upamiętnia moment  „zaśnięcia”  Matki  Bożej  oraz  fakt,  że  została  wzięta  wraz z ciałem do nieba. Święto  podkreśla  szczególną  pozycję  Matki Chrystusa i Jej obecność w życiu Kościoła.

Maryja nieodłącznie towarzyszy nam w naszych trudach, cierpieniach i radościach, będąc wzorem  bezgranicznej  wiary  i  zaufania  Bogu.   Wspólnie  z  Nią  modlimy  się  do Boga i  za  Jej  pośrednictwem kierujemy swoje prośby do Pana. Razem z Maryją podążamy do portu zbawienia …

Wniebowzięcie   Najświętszej   Maryi   Panny   nazywane   jest   również  Świętem  Matki Boskiej Zielnej.  Kapłani  odprawiając  Msze Święte mają  na sobie białe szaty liturgiczne z  niebieskim  motywem,  zakładane  w  Święta  Maryjne. W  kościołach  święci  się  zioła, kwiaty   i   kłosy   zbóż  na  pamiątkę   legendy   głoszącej,  że  Apostołowie  zamiast  ciała Maryi   znaleźli   kwiaty   i  zioła,  które  poświęcone  tego  dnia,  za  pośrednictwem  Maryi, otrzymują   moc   leczniczą   i   chronią   od   chorób  i  zarazy.  Święto to, ma szczególne znaczenie  dla  rolników,  którzy  dziękują  Bogu  za  plony  ziemi.

Wpatrując się w Maryję, Matkę Boga i naszą,
chciejmy żyć tak, jak Ona…, by kiedyś dojść do Ojca …

Sie 14

Św. Maksymilian Maria Kolbe

Zwycięstwo przez wiarę i miłość.

W  dniu  14  sierpnia  Kościół  wspomina Św. Maksymiliana Marię Kolbego – polskiego franciszkanina  konwentualnego,  prezbitera,  męczennika i świętego kościoła katolickiego.

 

 

Urodził  się  w  1894  roku  w  Zduńskiej  Woli. Rodzice, chociaż ubodzy, byli przesiąknięci duchem  katolickim  i  polskim.  Należeli  do  III  zakonu  Św. Franciszka.

Od  najwcześniejszych  lat  wyróżniał  się  szczególnym  nabożeństwem  do  Matki Bożej.
W  1906r. w  kościele  ukazała Mu się Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w ręce białą i  czerwoną  koronę.  Zapytała  Go,  którą  wybiera,  dając  do  zrozumienia,  że  czerwona oznacza  męczeństwo,  a  biała  czystość  –   wziął  obydwie.

W  1907r.  rozpoczął  naukę  w małym seminarium franciszkanów we Lwowie, a w 1910r. nowicjat  w  zakonie  franciszkanów, przyjmując imię Maksymilian. W 1912r. podjął studia w  Krakowie,  kilka  miesięcy  później  został   wysłany  do   Międzynarodowego   Kolegium Serafickiego  w  Rzymie.  Śluby  wieczyste  złożył   w  roku  1914  przyjmując  imię  Maria. Uzyskał  doktorat   z  filozofii  na uniwersytecie  Gregorianum  oraz  z  teologii na wydziale ojców  franciszkanów,   interesował  się  także  matematyką  i  fizyką. W 1918 roku przyjął święcenia  kapłańskie.

W latach 1931–1935 prowadził działalność misyjną w Japonii, gdzie rozpoczął wydawanie japońskiego   odpowiednika   Rycerza   Niepokalanej   i   założył   Niepokalanów  Japoński. Podobne  ośrodki  założył  także  w  Chinach  i  Indiach.  W  1936r. powrócił do Polski, aby kierować  Niepokalanowem,  który  stał się największym klasztorem katolickim na świecie.

W  czasie  okupacji  niemieckiej  działalność  klasztoru  została zawieszona, we wrześniu 1939  roku   Niemcy   aresztowali   zakonników.   Po   wyjściu   na   wolność   Maksymilian zorganizował  w  klasztorze  ośrodek  usług  dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji   pozostałych   przy   nim  współbraci.   Powtórnie   został  aresztowany  w  lutym 1941 roku był  przesłuchiwany  i  więziony na Pawiaku.  W maju  1941 roku trafił do obozu koncentracyjnego  Auschwitz.  W  obozie dobrowolnie wybrał śmierć  głodową  w  zamian za  skazanego  współwięźnia  Franciszka  Gajowniczka.  Ojciec  Kolbe  zmarł  14 sierpnia 1941 roku.  Jego ciało zostało spalone w obozowym krematorium.

Maksymilian  Kolbe  został beatyfikowany 17 października 1971 r. przez papieża Pawła VI, jako  wyznawca,  a  kanonizowany  10  października 1982 r.   przez papieża Jana Pawła II, jako  męczennik.

W   ikonografii   Św. Maksymilian   przedstawiany   jest   w   habicie   franciszkańskim   lub w  więziennym pasiaku, czasem z numerem obozowym 16670 na piersi.  Towarzyszy Mu Maryja  Niepokalana.  Jego  atrybutem  jest  korona  z  drutu  kolczastego  lub  dwie korony – czerwona  i  biała.

Sie 11

Święta Klara, dziewica

„Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem
jaśniej niż słońce!”

Pod wpływem słów usłyszanych w czasie modlitwy, Matka nadała dziewczynce imię Klara, co w języku łacińskim oznacza – jasna, czysta, sławna.

 

Klara  urodziła  się  w  Asyżu.  Wzrastała  w  atmosferze  miłości  i  pobożności.  W wieku kilkunastu  lat zetknęła się z działalnością Św. Franciszka, który zdobywał ludzi, gotowych poświęcić  swoje  życie  Bogu.  Na  prośbę,  Klary  Franciszek  zwrócił  się   z  prośbą  do biskupa  Asyżu,  aby  mogła  zostać   siostrą  Braci  Mniejszych.  W   Niedzielę   Palmową w  1212 roku,  otrzymała  z  rąk  biskupa  poświęconą palmę,  jako umówiony znak zgody. Tej  samej  nocy  wymknęła się z domu, by oddać życie Chrystusowi. Odmówiła  powrotu, gdy   krewni   przyjechali,  by  Ją  do  tego  przekonać.  Z  rąk   Św.  Franciszka  otrzymała zgrzebny  habit  i  welon zakonny. Po pewnym czasie  przyłączyła  się  do Niej Jej  siostra, bł. Agnieszka.

Franciszek  wystawił  siostrom mały klasztor przy kościółku Św. Damiana. Pierwszą  jego ksienią  została  Klara.  Siostry  stanowiły  zaplecze  pokuty  i  modlitwy  dla braci zajętych życiem apostolskim.   Zakon  nosił  nazwę  Pań  Ubogich, potem nazwano je  II  Zakonem, a popularnie klaryskami. Innocenty III nadał zakonowi Klary „przywilej ubóstwa”. Siostry nie mogły  posiadać  żadnej  własności,  miały  utrzymywać  się   jedynie  z  pracy  rąk. Odtąd San  Damiano  stało  się  kolebką  nowego  Zakonu. Wstępowały  do  niego  głównie  córki  szlacheckie,  pozostawiając  wszystko i wybierając skrajne  ubóstwo.

Swoje  żarliwe  modlitwy  Klara  wspierała  surowym  życiem, częstymi postami i nocnymi czuwaniami.  Już  za życia dokonywała cudów – cudownie rozmnożyła chleb dla głodnych sióstr,  uzdrawiała  je,  wyjednała  im  opiekę  Jezusa. Pod koniec życia doznała cudownej łaski. Kiedy w noc Narodzenia Pańskiego, osłabiona  i  chora pozostała na swym posłaniu, otrzymała  łaskę  widzenia  i  słyszenia  Pasterki,  odprawianej  w pobliskim kościele przez Franciszka  i  Jego  braci.  Z  tego  też  powodu  Św.  Klara  została  patronką  telewizji. Po śmierci  Św. Franciszka  cały  trud  utrzymania  zakonu  spadł  na  Jej  barki.

Klara  w  klasztorze  Św. Damiana  żyła  przez  42 lata. Wyczerpujące posty, umartwienia i czuwania  spowodowały, że 11 sierpnia  1253 roku  umarła. Jej  ciało  złożono  w  grobie, w  którym  spoczywało  ciało  Św. Franciszka.  Dwa  lata  później w 1255 r. Aleksander  IV ogłosił  Ją  świętą.

W   ikonografii   Św. Klara  przedstawiana  jest  z  monstrancją  w  ręku.  Legenda   oparta o szczególne  nabożeństwo,  jakie  Św. Klara  miała  do  Eucharystii,  głosi,  że  w  czasie najazdu Saracenów  na  Asyż,   Klara  miała  ich odstraszyć Najświętszym Sakramentem, wyniesionym  z  Kościoła.   Blask  płynący  z  Hostii  miał  porazić  wroga i  zmusić  go  do ucieczki.

Sie 10

Święty Wawrzyniec, diakon i męczennik

„Oto są skarby Kościoła!”

W dniu 10 sierpnia
w Kościele obchodzone jest święto
Św. Wawrzyńca – diakona i męczennika

 

 

 

Wawrzyniec  był  jednym  z  siedmiu  diakonów  Kościoła  rzymskiego za czasów papieża Sykstusa  II.  Według   Passio,  czyli   opisu   męki  wielkiego  diakona,  Wawrzyniec  miał być  wyłączony  z grupy skazanej na śmierć, która stanowiła orszak papieża. Wawrzyniec był   administratorem   majątku  Kościoła  w  Rzymie,  opiekował się  ubogimi.  Namiestnik rzymski    liczył,   że   namową   i   kuszącymi  obietnicami,  bądź  katuszami,  wymusi  na Nim   oddanie   całego  majątku   kościelnego  w  swoje ręce.  Wawrzyniec  miał wówczas poprosić  o kilka dni, aby mógł zebrać „skarby Kościoła” i pokazać je namiestnikowi. Kiedy nadszedł  oznaczony  dzień,  diakon zgromadził wszystką biedotę Rzymu, którą wspierała gmina  chrześcijańska.  Miał  przy  tym  wypowiedzieć  słowa:  „Oto  są  skarby Kościoła!” Zawiedziony  tyran   kazał   zastosować   wobec   Niego   wyjątkową   katuszę.  Kazał   Go najpierw  biczować, potem powieszono Go, na  końcu  rozciągnięto  na  kracie,  pod  którą położono  rozżarzone  węgle.

Niezwykłe  okoliczności  męczeńskiej  śmierci, rozbudziły w Kościele rzymskim wielki kult Wawrzyńca.  Doznawał  On  czci,  jako  szczególny  patron  ubogich,  piekarzy,  kucharzy i  bibliotekarzy.    Wzywano    Go   na   pomoc  w  czasie  pożarów  i   przeciw   chorobom reumatycznym.   Jemu  także  przypisywano,  że  co   piątek   schodzi   do   czyśćca,  aby  wybawić  stamtąd  jedną  duszę.

Kult  Wawrzyńca   rozprzestrzenił  się  także  na  ziemie  polskie. Jest patronem Hiszpanii i  Norymbergi,  diecezji  pelplińskiej  i  Wodzisławia  Śląskiego.
Wawrzyniec  przedstawiany  jest  jako  diakon w dalmatyce, czasami jako diakon ze stułą. Jego  atrybutami  są:  księga,  krata,  palma,  otwarta  szafka,  a   w  niej  księgi  Ewangelii, sakiewka,  zwój.

W sierpniu można obserwować na niebie spadające perseidy, nasilenie tego  zjawiska ma miejsce w dzień św. Wawrzyńca, stąd nazwa „Łzy św. Wawrzyńca”.

Sie 09

Święta Teresa Benedykta od Krzyża

„Poszukiwanie prawdy  było  moją  jedyną  modlitwą”

Edyta Stein dziewica i męczennica,
patronka Europy

Edyta  Stein  urodziła  się  w  1891  roku  we  Wrocławiu  w  rodzinie  głęboko  wierzących Żydów. Chociaż w Jej domu gorliwie przestrzegano zasad religii,  w  wieku  20 lat uważała się za ateistkę. Wykorzystując swoje zdolności intelektualne,  usilnie poszukiwała prawdy, nie  chciała  przyjmować  nic,  jeśli  nie  zbadała  tego  gruntownie  sama.
Kiedy  wybuchła  I  wojna  światowa,  została  pielęgniarką   i  zaczęła  pomagać  zakaźnie chorym.  Po  półrocznej   pracy,   zupełnie   wyczerpana,   została   zwolniona   ze  służby sanitarnej.

Nawrócenie  Edyty Stein dokonało się w 1921 r. dzięki zetknięciu z autobiografią mistyczki i doktora Kościoła, Św.Teresy z Avila. Jej rozwój duchowy odbywał się w klasztorze Sióstr Dominikanek św. Magdaleny. Starała się łączyć naukę z wiarą i tak je przekazywać. Wiele czasu poświęcała modlitwie. Po przejęciu władzy przez narodowych socjalistów, musiała opuścić Monaster. Przeniosła się do Kolonii, gdzie w 1933 r. wstąpiła do Karmelu. Gorąco pragnęła  mieć  udział  w  cierpieniu  Chrystusa,  dlatego  Jej życzeniem przy obłóczynach było:  „żeby otrzymać imię zakonne od Krzyża”.  Przyjęła  śluby  zakonne i imię Benedykta od Krzyża. Podczas masowego aresztowania Żydów została  zatrzymana  przez gestapo i  internowana  w  obozie w Westerbork, a następnie, deportowana do obozu w Auschwitz. Tam została zagazowana i spalona w 1942 roku.

 Szukając prawdy – znalazła Boga i Jego miłosierdzie.

Jan  Paweł  II  dokonał  beatyfikacji Edyty Stein  w  Kolonii  1 maja 1987 roku  i   kanonizacji 11  października 1998 roku.  Rok  później ogłosił  Ją patronką  Europy. 

Sie 08

Św. Dominik, prezbiter

„Miejcie miłość, strzeżcie pokory i nie odstępujcie od ubóstwa”.

W dniu 8 sierpnia
Kościół wspomina Św. Dominika
– prezbitera

 

 

 

Imię  Dominik  pochodzi  od  łacińskiego dominicus, co znaczy Pański, należący do Boga. Największą zasługą  Św. Dominika i pamiątką, jaką po sobie zostawił, jest założony przez Niego  Zakon  Kaznodziejski  –  dominikanów.  Jego  głównym  celem było głoszenie słowa Bożego   i   zbawianie   dusz.   Wymagał   od   zakonników  ścisłego  ubóstwa, panowania nad   sobą   i   daleko  idącego  posłuszeństwa.  Zakon  dał   Kościołowi   wielu  świętych.

Dominik  odznaczał  się  wielką  prawością  obyczajów,  niezwykłą  żarliwością  o  sprawy Boże  oraz  niezachwianą  równowagą  ducha.  Potrafił współczuć.  Jego  radosne  serce i pełna  pokoju  wewnętrzna  postawa uczyniły z Niego człowieka niebywale serdecznego. Oszczędny  w słowach, rozmawiał z Bogiem na modlitwie albo o Nim z bliźnimi. Żył nader surowo.  Bardzo  cierpliwie  znosił  wszelkie  przeciwności  i  upokorzenia (…)

Kult  Dominika rozpoczął się zaraz po Jego śmierci. Notowano za Jego wstawiennictwem otrzymane  łaski.  Dlatego  papież  Grzegorz  IX wyniósł sługę Bożego do chwały świętych w 1234 r.
W  ikonografii  Św. Dominik  przedstawiany jest w dominikańskim habicie. Jego atrybutami są:  gwiazda  sześcioramienna,  infuła u stóp, lilia- czasami złota, księga, podwójny krzyż procesyjny,  pastorał,  różaniec,  pies  w  czarne i białe łaty trzymający pochodnię w pysku (symbol zakonu: Domini canes – „Pańskie psy”).

Sie 06

Przemienienie Pańskie

Uroczystość  Przemienienia  Pańskiego  przypomina,  że  Jezus  może  w każdej chwili odmienić  nasz  los.   Pragnie   tylko, abyśmy
ufnie   i   wytrwale   się   do  Niego  modlili.

 

 

Ewangelia  prowadzi  nas  wraz z Chrystusem, Piotrem, Jakubem i Janem na górę Tabor. Tam   Chrystus   przemienił  się  wobec  swoich  Apostołów,  okazał  się   Synem  Bożym. Jego  twarz  zajaśniała  jak  słońce,  a  szaty  stały się olśniewająco białe. Apostołowie byli zachwyceni,   choć   poznali   jedynie   niewielki  odblask  wiecznej  chwały  Ojca, w  której po   swoim  zmartwychwstaniu  zasiadł  Jezus.  Wydarzenie  to  pozostało  tajemnicą  dla innych   uczniów   –   dowiedzieli  się  o  nim  dopiero  po  wniebowstąpieniu  Jezusa. Chrystus  przemienił  się  na oczach Apostołów, aby w dniach próby ich wiara w Niego nie zachwiała  się.

Święto   Przemienienia   ma   również  wymiar  radości  i  nadziei, że  nasze  przebywanie na   ziemi   nie   będzie  ostateczne,  że  przyjdzie  po  nim  nieprzemijająca  chwała.  Jest nie  tylko nadzieją naszego zmartwychwstania i przemiany. To równocześnie drogowskaz pozostawiony  przez  Chrystusa…  to zadanie Jego naśladowania tutaj na ziemi, by nasza przemiana  do  swej  pełni  mogła  dojść  w  wieczności…

Nasze dążenie do przemiany niech będzie odpowiedzią na zaproszenie św. Pawła: „Przemieniajcie się przez odnawianie umysłu” (Rz 12, 2).

Sie 02

Matka Boża – Królowa Aniołów

 

Święto Matki Bożej Anielskiej (Porcjunkuli)  obchodzone  jest  2 sierpnia,
jako  święto patronalne   w   kościołach
i   klasztorach   franciszkańskich.

 

W  centrum   renesansowej  świątyni  –  Bazyliki   Matki   Bożej  Anielskiej,  u  stóp  Asyżu, znajduje  się  skromny  kościółek   z  IX wieku, zwany Porcjunkulą. To nazwa oznaczająca kawałeczek,   drobną   część.   Odnosi   się   do  kapliczki,  będącej  dzisiaj  najmniejszym sanktuarium   świata.    Nazwę   Matki   Bożej   Anielskiej  prawdopodobnie  nadał  świątyni Św.  Franciszek    z   Asyżu.   Według   legendy   kapliczkę   mieli   ufundować   pielgrzymi wracający  z  Ziemi Świętej, którzy przywieźli  grudkę ziemi z grobu Matki Bożej.  Legenda głosi,  że  słyszano  często  nad  kapliczką  głosy  anielskie  i dlatego nadano jej tą nazwę.

Maryja, jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie wskazują na służebną rolę  Aniołów  wobec Maryi: w scenie zwiastowania, przy ukazaniu się aniołów pasterzom, gdy anioł informuje Józefa,  że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu,  gdy ten sam anioł   zawiadamia  Józefa  o   śmierci   Heroda.  Wezwanie  „Królowo  Aniołów,  módl  się za   nami”   zostało  włączone  do  Litanii  Loretańskiej.  Istnieje  wiele  kościołów  pod  tym wezwaniem,  zwłaszcza  wystawionych  przez  synów  duchowych i córki Św. Franciszka Serafickiego.

Kapliczka w Porcjunkuli znajdowała się w stanie ruiny. Odbudował ją św. Franciszek i tam zamieszkał.  Podczas  Mszy Św.  Franciszek usłyszał słowa Ewangelii:

„Idźcie  i  głoście:  Bliskie  już  jest  królestwo  niebieskie. (…) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie.  Nie  zdobywajcie  złota  ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę  torby  ani  dwóch  sukien,  ani  sandałów,  ani  laski”  (Mt 10, 6-10).

Franciszek  wziął  te  słowa  do  siebie jako nakaz Chrystusa. Zdjął swoje odzienie, nałożył na  siebie  habit,  przepasał  się  sznurem,  udał  się do kościoła parafialnego Św. Jerzego w  Asyżu  i  zaczął  na  placu  nauczać.  Jeszcze  w tym samym roku zgłosili się do niego pierwsi   towarzysze:   Bernard   z  Quinvalle  i  Piotr z  Katanii,  późniejszy  brat  Egidiusz. Obaj   zamieszkali   wraz  z  Franciszkiem  przy  kościółku  Matki  Bożej  Anielskiej.  Kiedy zebrało się już 12 uczniów  Franciszka, nazwali się braćmi mniejszymi. Za cel obrali sobie życie  pokutne  i  głoszenie  Chrystusa,  nawoływanie  do  pokuty  i  zmiany  życia.
Franciszek  zakończył  swoje  życie  przy  kościele  Matki  Bożej  Anielskiej  w  1226  roku.

W  1216  roku  Św.  Franciszkowi  objawił  się  Pan  Jezus,  obiecując zakonnikowi odpust zupełny   dla   wszystkich,   którzy   po  spowiedzi  i  przyjęciu  Komunii  Świętej  odwiedzą kapliczkę.  Na   prośbę   Franciszka   przywilej   ten   został   zatwierdzony  przez  papieża Honoriusza  III.   W  1480 r.  Sykstus  VI  rozciągnął ten przywilej na wszystkie kościoły I i II Zakonu  Franciszkańskiego,  ale  tylko  dla  zakonników.  W 1622 r. Grzegorz XV objął nim także  wszystkich  świeckich.  Ponadto,   oprócz  kościołów   franciszkańskich  rozszerzył ten odpust  na  kościoły  kapucyńskie.  Papież  Paweł  VI   swoją   konstytucją   apostolską  Indulgentiarium  Doctrina  w  1967 roku  uczynił  to  ponownie.

Każdy,  kto  w  dniu  2 sierpnia  nawiedzi   kościół   parafialny,  spełniając  zwykłe   warunki (pobożne  nawiedzenie  kościoła,  odmówienie  Modlitwy  Pańskiej  i   wyznania  wiary  oraz spowiedź  i   Komunia  Św.  wraz   z   modlitwą   w   intencjach   papieża,   jak  również  brak przywiązania  do  jakiegokolwiek  grzechu),  zyskuje  odpust  zupełny.

2 sierpnia  obchodzona jest uroczystość Odpustowa
w Klasztorze Pw. Matki Bożej Anielskiej,  Ojców Franciszkanów w Zakliczynie.

Sie 01

Kalendarz – sierpień 2013 rok

W   Liturgii sierpniowych dni celebrować będziemy wymienione niżej święta i uroczystości  oraz wspomnienia Świętych, Błogosławionych i Patronów:

  •  2 sierpnia    –   Matki Bożej z Porcjunkuli (Matki Bożej Anielskiej)
  •  6 sierpnia    –   Przemienienie Pańskie
  •  8 sierpnia    –   Św. Dominika, prezbitera
  •  9 sierpnia    –   Św. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein), dziewicy
                               i męczennicy, patronki Europy
  • 10 sierpnia   –   Św. Wawrzyńca, diakona i męczennika
  • 11 sierpnia   –   Św. Klary, dziewicy
  • 14 sierpnia   –   Św. Maksymiliana, prezbitera i męczennika
  • 15 sierpnia   –    Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
  • 22 sierpnia   –    Najświętszej Maryi Panny Królowej
  • 23 sierpnia   –   Św. Róży z Limy
  • 24 sierpnia   –   Św. Bartłomieja, Apostoła
  • 25 sierpnia   –   Św. Ludwika IX, patrona III Zakonu Franciszkańskiego
  • 26 sierpnia   –   Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej 
  • 27 sierpnia   –   Św. Moniki
  • 28 sierpnia   –   Św. Augustyna, biskupa i doktora kościoła
  • 29 sierpnia   –   Męczeństwo Jana Chrzciciela

Tradycyjnie   miesiąc   sierpień   jest   ogłaszany   przez   Kościół   w   Polsce  miesiącem trzeźwości.  W naszych modlitwach  prosimy  na  ten czas o szczególny dar abstynencji od  napojów  alkoholowych.

Polecać  będziemy  również  pielgrzymów  XXXI  Pieszej  Pielgrzymki  Tarnowskiej  na Jasną Górę, która w tym roku będzie przebiegać pod hasłem „Być solą ziemi”. Pielgrzymi wyruszą na szlak 17 sierpnia. Będziemy łączyć się we wspólnej modlitwie, niech ona daje im każdego dnia motywację i siłę do znoszenia trudów drogi, by mogli wybłagać wszystkie prośby, z którymi wyruszą do Jasnogórskiej  Matki.

Niech Jezus Chrystus, który z miłości do nas oddał swoje życie na drzewie Krzyża
będzie naszym przewodnikiem po współczesnym świecie.
Zbliżajmy się do Niego poprzez regularne uczestniczenie w Eucharystii i modlitwę. Pamiętajmy, jak wiele w naszym życiu może zmienić wiara w Chrystusa. 

Pokój i dobro!

Lip 24

Spotkanie przy Sercu Bożym

„Pięknie jest zatrzymać się z Chrystusem i jak umiłowany Uczeń oprzeć głowę na Jego piersi (por. J 13,25), poczuć dotknięcie nieskończoną miłością Jego Serca.”

(…) Ileż to razy, moi drodzy Bracia i Siostry, przeżywałem to doświadczenie
i otrzymałem dzięki niemu siłę, pociechę i wsparcie.
                                                                     (Ecclesia de Eucharistia 25)”  (Jan Paweł II)
 

W     sobotnie     przedpołudnie     do    furty    naszego    Klasztoru    Sióstr    Bernardynek w   Kończyskach   „zapukali”   niecodzienni  goście  –  Ks. Grzegorz  Błasiak  Wikariusz parafii   w   Redzie – Rekowie   oraz   P. Leszek  Hański   z  Gdyni.  Podróżnicy  odbywali pielgrzymkę  rowerową z  Gdyni  przez  Przemyśl do Lwowa i okolic. W drodze powrotnej zatrzymali   się   w  pobliskim  Klasztorze  OO. Franciszkanów  w  Zakliczynie na  nocleg, a  następnego  dnia  rano  odwiedzili  nasz  Kościół  i Klasztor, by pomodlić sie przy Sercu Bożym.  W  dalszej  części  podróży zamierzali  odwiedzić  Łagiewniki, a potem udać się w  kierunku  Szczecina  i  powrócić  do  Gdyni.

Podczas  krótkiego,  ale bardzo miłego spotkania, połączonego z wpisem do „dzienniczka rowerowego  pielgrzyma”,   dowiedziałyśmy się,   że pasją   Pana  Leszka  Hańskiego  są właśnie  wyprawy  rowerowe  po  Sanktuariach w Polsce i w Europie – więcej szczegółów można   dowiedzieć   się   odwiedzając   ciekawą   stronę  poświęconą   temu    tematowi: http://www.leszekhanski.cba.pl/index.html

Dusza    człowieka   potrzebuje   Boga,   którego   trudno   czasem   odnaleźć   w   hałasie i  codziennym  zabieganiu.   Tylko   w   ciszy   można    się wsłuchać  w  Serce  samego Boga i usłyszeć Jego głos, wiele zrozumieć, dostrzec prawdziwe  piękno. Jak powiedział   św. Augustyn:

     „Wsłuchaj się w ciszę,a usłyszysz Boga”